بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ
وَ هُوَ الفَتّاحُ العَلیمُ ذُو القُوَّهِ المَتینِ وَ قُلِ الحَمدُلِلّهِ وَ سَلامٌ عَلی عِبادِهِ الَّذینَ اصطَفی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ الَّذینَ اَذهَبَ عَنهُمُ الرِّجسَ وَطَهَّرَهُم تَطهیراً لاسِیَّما اِمامِ العَصرِ المَهدی الحجه بنِ الحَسَنِ العَسکَری (عَجَّلَ اللّهُ تَعالی فَرَجَهُ الشَّریفَ)
تعلیم و تعلّم معرفت دینی و تلاش برای تقویت، پشتیبانی و توسعهی نهاد «حوزه و حوزهداری»، وظیفهای الهی و مسئولیتی همگانی برای هر مؤمن خداجوست؛ چرا که دینداری، اجابت دعوت خدا و رسول و مایهی حیات حقیقی انسان و جان اوست:
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ».
در عین حال، اطاعت آگاهانه از پیشوایان دین و پرهیز از پیروی بدون علم، اساس دینداری اصیل است. از همین رو، تحصیل معرفت دینی تکلیفی عمومی برای جامعهی اسلامی بهشمار میآید؛ اما این مسیر، در شکل تخصصی، عمیق و نظاممند، مسئولیتی تاریخی است که همواره بر عهدهی حوزههای علمیه و مراکز تربیت دینی نهاده شده است؛ مراکزی که مأموریت «تفقّه در دین»، تربیت عالمان، فقها و کارشناسان دین و هدایت جامعه را بر دوش دارند.
تجربهی درخشان حوزههای بزرگ جهان تشیّع، همچون نجف اشرف، قم مشرفه و مشهد مقدس، گواه روشنی بر این رسالت سترگ است. در این میان، مدارس علمیهی مقدماتی جایگاهی بس حساس و بنیادین دارند؛ چرا که این مراکز، همچون مادرانی دلسوز، استعدادهای پاک و مستعد نوجوانان و جوانان را در آغوش میگیرند و شخصیتهایی کارآمد، متعهد و اثرگذار برای آیندهی دین و جامعه پرورش میدهند.
از همین رو، این مدارس نیازمند دقت، مراقبت و مسئولیتپذیری دوچنداناند؛ چه در انتخاب استادان و مربیان شایسته، و چه در جذب طلاب با نگاه ژرف، تربیتی و آیندهنگر.
شکلگیری مدرسه علمیه دارالسلام
مجموعهی این دغدغهها، تجربهها و خلأهای محسوس، ما را بر آن داشت تا با همراهی جمعی از دوستان و همسنگران قدیمی، و با اتکاء به پانزده سال تجربهی مستقیم در تربیت طلاب و مدیریت حوزههای علمیه (۱۳۶۹ تا ۱۳۸۴)، در اندیشهی تأسیس مدرسهای علمیه، کارآمد، روزآمد و برخوردار از استانداردهای بالای تعلیم و تربیت دینی باشیم.
پس از دهها ساعت گفتگو، برنامهریزی علمی، تربیتی، معرفتی و مدیریتی، و بررسی دقیق ابعاد آموزشی، پژوهشی، اخلاقی و مهارتی، امروز زمینهی تحقق این اندیشه فراهم شده است.
مدرسهی علمیه دارالسلام تلاشی است هرچند کوچک، اما صادقانه، برای پاسخ به نیازهای امروز حوزه و جامعه؛ با امید آنکه این قدم، به امضای حضرت صاحبالامر (عج) برسد و به عنایت ایشان، کاستیها جبران و مسیر خدمت هموار گردد.
چشمانداز مدرسه علمیه دارالسلام
در افق دهساله، طلاب مدرسه علمیه دارالسلام، فضلایی ممتاز، خوشفکر و متعهد خواهند بود که از ویژگیهای زیر برخوردارند:
از حیث آموزشی (علوم نقلی و عقلی):
تسلط بر ادبیات عرب در حد تدریس کتب رایج حوزوی، فقه و اصول و مبانی اجتهاد، منطق، فلسفه، حکمت و کلام اسلامی و آشنایی با کلام جدید و مکاتب فلسفهی غرب؛ آگاهی از تاریخ تحلیلی صدر اسلام، اهلبیت علیهمالسلام و انقلاب اسلامی؛ تسلط بر ادبیات فارسی، اصول نویسندگی و تحقیق، و آشنایی با مبانی طب اسلامی و سنتی.
از حیث پژوهشی:
محققانی جسور، مسئلهمحور و آشنا با شیوههای نوین تحقیق، توانمند در ورود به مسائل نوپدید علمی و اجتماعی.
از حیث قرآنی:
حافظ کل قرآن کریم، مسلط به قرائت تحقیق و ترتیل، آشنا با ترجمه، مفاهیم و تفسیر قرآن کریم.
از حیث تربیتی، اخلاقی و اجتماعی:
ملتزم به واجبات و محرمات، متخلّق به اخلاق اسلامی، دارای ایمان آگاهانه، انقلابی و ولایتمدار، برخوردار از دغدغههای جدی دینی، توانمند در عرصههای تبلیغی و فرهنگی، دارای جاذبهی شخصیتی و روحی، امیدوار، بانشاط و مسئولیتپذیر.
از حیث مهارتی:
دارای مهارت مکالمهی زبان عربی و انگلیسی، خوشنویسی در حد ممتاز، مهارتهای هفتگانهی رایانهای، و توانایی تخصصی دفاع شخصی.
از حیث مدارج علمی:
فارغالتحصیل حوزوی در سطح کارشناسی ارشد، قریبالاجتهاد، آمادهی حضور در درس خارج و فعالیت بهعنوان مدرس، محقق، مبلغ و مدیر در عرصههای علوم انسانی اسلامی.
